رویاها همان چیزی هستند که امروز هر بار در جوامع عقب مانده بیشتر و بیشتر سرکوب می شوند و من برای موفقیت به رویاهایم پناه بردم چون فهمیدم این همان چیزی است که حکومت ها برای کنترل پیشرفت و موفقیت در افرادی خاص و گزینش شده آنرا آزاد می گذارند یا پرورش می دهند و در دیگر افراد جامعه بصورت غیر مستقیم و با روش های گوناگون سرکوب می کنند. (بیشتر…)
خیلی از ما همیشه حرف هایی داریم که نمی زنیم. نگاه هایی داریم که نمی کنیم. درد هایی داریم که درمان نمی شوند و امیالی داشته ایم که رهایشان کرده ایم. ما همیشه یک چیز ناقص را در خود نگه میداریم. نصفه و نیمه. بی پایان. در میانه رها شده. و چرا؟ احتمالا چون انسان کامل شدنی نیست؟ (بیشتر…)
من هم مانند آدم های همین ساختمان لباس به تن دارم اما از سنگ ساخته شده است. گرچه رنگی ندارد جز رنگ سفید سنگ. تفنگی در دستم است که قنداق ش را به زمین تکیه داده ام. تفنگی از سنگ که نه گلوله ای از آن به در می شود و نه تکانی می خورد. (بیشتر…)
صبح می گذرد و شب می آید. روزها و شب ها می گذرند و من تنها نظاره گر حوادثی هستم که در اطرافم گذر می کنند. (بیشتر…)
رویاها همان چیزی هستند که امروز هر بار در جوامع عقب مانده بیشتر و بیشتر سرکوب می شوند و من برای موفقیت به رویاهایم پناه بردم چون فهمیدم این همان چیزی است که حکومت ها برای کنترل پیشرفت و موفقیت در افرادی خاص و گزینش شده آنرا آزاد می گذارند یا پرورش می دهند و در دیگر افراد جامعه بصورت غیر مستقیم و با روش های گوناگون سرکوب می کنند. (بیشتر…)
خیلی از ما همیشه حرف هایی داریم که نمی زنیم. نگاه هایی داریم که نمی کنیم. درد هایی داریم که درمان نمی شوند و امیالی داشته ایم که رهایشان کرده ایم. ما همیشه یک چیز ناقص را در خود نگه میداریم. نصفه و نیمه. بی پایان. در میانه رها شده. و چرا؟ احتمالا چون انسان کامل شدنی نیست؟ (بیشتر…)
من هم مانند آدم های همین ساختمان لباس به تن دارم اما از سنگ ساخته شده است. گرچه رنگی ندارد جز رنگ سفید سنگ. تفنگی در دستم است که قنداق ش را به زمین تکیه داده ام. تفنگی از سنگ که نه گلوله ای از آن به در می شود و نه تکانی می خورد. (بیشتر…)
صبح می گذرد و شب می آید. روزها و شب ها می گذرند و من تنها نظاره گر حوادثی هستم که در اطرافم گذر می کنند. (بیشتر…)